Düş gücünün ürettiği zihinsel görüntülerin resimsel önerilere dönüşümü söz konusudur. Bu duyumsanan inşa, algısal mekânı bozuma uğratan; çarpık, bulanık, üst üste binmiş görüntülerin yanı sıra ruhsal imge tasvirine dönüşen bir pratik halini almaktadır. Resimlerdeki mekan deneyimi aidiyetsizlik, yabancılaşma meselesiyle ilişkilenmektedir. Bu durum bireyi çevreleyen dünyaya mesafeli bakışın bir uzantısıdır ve distopik bir kurgusallık barındırır. Bu nedenle burada yaşamsal olandan kopuk kimliksizleşen yeni bir mekan anlayışını okumak mümkündür.
Düş gücünün ürettiği zihinsel görüntülerin resimsel önerilere dönüşümü…
